മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഡിസംബറിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം. മരങ്ങള്ക്ക് മീതെ ശയ്ത്യത്തിന്റെ മൂട് പടവും പേറി അനുശ്രിതം അവിരാമം പൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
കമ്പിളി പുതപ്പിനടിയില് അവളെ ഇറുകി പുണര്ന്നു കിടക്കുമ്പോള് സ്നേഹത്തില് പൊതിഞ്ഞ ശാസനയോടെ അവള് പറഞ്ഞു, "ഒന്ന് മതിയാക്കുന്നെ ജോലിക്ക് പോകനുള്ളതല്ലേ".
പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങള് എല്ലാം വഴിപാടക്കി ചോറ് പൊതിയുമായി ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുമ്പോള് വഴി അരികിലെ സമരപന്തലില് റോഡ് വികസനതിനെതിരെ നിരാഹാര സമരം ചെയ്യുന്നവരുടെ കണ്ണുകള് എന്റെ ചോറ് പൊതിയിലേക്ക് കൊതിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി എത്രനാള് കൂടി ഈ ജോലി തുടരാന് ആകുമെന്നറിയില്ല, റോഡ് വികസനം വന്നാല് ഉള്ള കിടപ്പാടം പോകും, സര്ക്കാര് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ ഭുമി ഇരുപതു കിലോമീറ്റെര് അകലെ മൊട്ടക്കുന്നിന് പുറത്തു
ആണ്. അവരോടൊപ്പം സമരത്തില് പങ്കു ചേര്ന്നാലോ എന്ന് പലവട്ടം ആലോചിച്ചതാണ്, പക്ഷെ ഒരു ദിവസം പണിക്കു പോയില്ലെങ്കില് കുടുംബം പട്ടിണിയാകും. "മാത്രമല്ല ഞാന് ഇപ്പോള് എന്നേക്കാള് സ്നേഹിക്കുന്നത് അവളേം പിറക്കാന് പോകുന്ന ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞിനെയുമാണ്. "വഴിയരികില് എല്ലാം സമരക്കാര് നാട്ടിയ കൊടിയില് അനുഭാവ പൂര്വ്വം തഴുകി ഞാന് ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു".
സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കാന് ഭരണാധികാരികള് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവസാന ദിവസം നാളെയാണ്. ഇവിടെ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു ഇനി എവിടേക്ക് പോകാനാ, ഗവണ്മെന്റ് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ ആ മൊട്ട കുന്നില് പോയി പട്ടിണി കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഇവിടെ കിടന്നു ചാകുന്നത. ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നവഴി അന്നും എന്റെ കണ്ണ് ആ കൊടിയിലും അതിനു പിന്നില് സമരം ചെയ്യുന്നവരിലും അനുഭാവ പൂര്വ്വം ചെന്ന് പതിച്ചു. പഴയ വിപ്ലവ വീര്യത്തിന്റെ ഗതകാല സ്മരണയില് ഒരു നല്ല നാളെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില് പട്ടിണി കിടക്കുന്നവര്. അവര് എന്നെ അങ്ങോട്ടേക്ക് മാടി വിളിക്കുന്നതുപോലെ....കാലുകള് അറിയാതെ അവിടേക്ക് നീങ്ങി. സമര പന്തലില് വിപ്ലവ വീര്യം ഒട്ടും ചോര്ന്നു പോകാതെ നര കയറിയ തലയുമായി ദാമുവേട്ടന് . വെറുതെ ഞാനും ഉണ്ടെന്നു കാണിക്കുന്നതിനായി ഒരു കുശലാന്വേഷണം നടത്താന് വേണ്ടി ദാമുവേട്ടനോട് തിരക്കി നമ്മള് ജയിക്കില്ലേ .. ഈ മണ്ണ് വിട്ടു പോകേണ്ടി വരുമോ?. നീ ഒന്ന് കൊണ്ടും പേടിക്കേണ്ട നാളെ കൊണ്ട് സമരം ഒത്തുതീര്പ്പാകും അവര്ക്കിനി അധികം സമയം പിടിച്ചു നില്ക്കാന് ആകി
വര്ധിച്ചു വന്ന ആവേശത്തില് അവര് വിളിച്ച മുദ്രവാക്യം അവരെക്കാള് ഉച്ചത്തില് ഞാനും ഏറ്റു വിളിച്ചു. സമരപന്തലില് എന്നെ പുതുതായി കണ്ട ചില നാട്ടുകാര് നീയും വികസന വിരോധി ആയോ എന്ന മട്ടില് വല്ലാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ വഴി നടന്നു പോയി. സമയം ഏകദേശം ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വയറ്റില് ഒരു ചെറിയ മേളത്തിന് ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങള് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ ദിവസങ്ങളായി പട്ടിണി കിടകുന്നവര് ഉള്ളപ്പോഴ എന്റെ ഈ ഒരു നേരത്തെ വിശപ്പ്. എങ്കിലും കണ്ണുകള് അറിയാതെ അടയുന്നു.....
വൈകുന്നേരത്തോടെ ആ വാര്ത്ത പുറത്തു വന്നു സര്ക്കാര് ഭുമി ഏറ്റെടുക്കല് നിര്ത്തിയെന്ന വാര്ത്ത. എല്ലാവര്ക്കും സ്വര്ഗ്ഗം കിട്ടിയ പ്രതീതി ആയിരുന്നു. കവലയായ കവല മുഴുവന് കൊടി തോ
പെട്ടെന്ന് ഒരു കൂട്ട നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന് ഞെട്ടി ഉണര്ന്നത് അതെന്താണെന്
ഈ വികസനത്തിന്റെ പാതയോരത്ത് കെട്ടിയ ടെന്റില് കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്ഷമായി ഞാന് ഇതേ കിടപ്പിലാണ്. വലതുകാല് നിശേഷം നഷ്ടമായി, ഇടതുകാലിലെ മുറിവ് ഇനിയും ഭേദമാകാന് ബാക്കി ഉണ്ട്. സര്ക്കാര് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ ഭുമി ഇനിയും ചുവപ്പ് നാടയില് കുരുങ്ങി കി
ഈ രാവ് ഒരിക്കലും പുലരാതിരുന്നെങ്കില് എന്ന് അറിയാതെ ആശിച്ചു പോകുന്നു. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്ക് കാത്തുനില്ക്കാതെ കുന്നിന് ചെ
ശുഭം.
